عرق آویشن

گیاهی است که به فارسی «آویشن» و در کتب طب سنتی فارسی با نام های «حاشا»، «اوشن» و «صعتر الحمیر» نام برده شده است. در مناطق مختلف ایران گونه های مختلف آن با اسامی محلی متفاوتی شناخته می شود از جمله در همدان آن را «آزربه»، در اطراف تهران «آویشن یا آویشم» و در طالقان «زروه» در آذربایجان و مناطق ترکی زبان «ککلیک اوتی» یا «کاکله اوتی» و در سایر مناطق «صعتر»، «اوشن»، «اشمه کوهی»، «سی سنبر» و «سوسنبر» نامیده می شود.

در طب سنتی از نظر طبیعت به عقیده­ی عده ای از حکمای معروف از جمله ابوعلی سینا و بغدادی و دیگران آویشن را گرم و خشک می دانند. از نظر خواص گرم کننده قوی و مدّر بول و حیض، عرق و شیر می باشد، خارج شدن جنین و مشیمه را تسهیل می کند و بازکننده­ی گرفتگی های روده ها و پاک کننده­ی سینه می باشد. عرق آویشن برای تنگی نفس و تقویت معده، کبد، طحال و کلیه و همچنین برای تحلیل آماس و خون منجمد شده در اثر سموم نباتی و حیوانی مفید است. برای بند آوردن خون از سینه و کشتن و خارج کردن انگل های معده به خصوص انگلی به نام آنسی لوستوم که نوعی نماتود از خانواده­ی Ancylostomatidae می باشد. بسیار موثر است.

(حمام آویشن برای تسکین درد مفاصل و کوفتگی عضلات و ایجاد فرح و تازه شدن و رفع خمودگی مفید است برای این منظور ممکن است از جوشانده­ی 6 درصد آویشن استفاده کرده و آن را داخل وان حمام ریخته مدتی در آن نشست)

عرق آویشن در خواص مانند گیاه آویشن عمل می کند. عرق آویشن با طبیعت بسیار گرم خود درمان بلغم می باشد، اشتهاآور بوده، رفع سوء هاضمه می کند، ترشی و نفخ معده را خنثی و ضدعفونی کننده­ی مجاری تنفسی، تقویت کننده بینایی، ضد قارچ، ضد تشنج، موجب تسکین درد مفاصل، سیاتیک و جلوگیری کننده خونریزی و ترشحات رحمی می باشد. عرق آویشن باعث افزایش فشارخون می گردد. به همین علت اگر با عرق شود مخلوط و میل شود معتدل می شود. 
نظرات

نظر شما درباره این مطلب